miami

voor het Miami verhaal kan ik jullie alleen maar verwijzen naar de blog van de jongens, wij hadden het niet mooier kunnen verwoorden, zie http://floridavakantie2010.wordpress.com
hier een kopie van Ron zijn verhaal
Miamimooinie

8 okt

De afgelopen 2 dagen hebben we op Key West doorgebracht.

Een vreselijk commercieel eiland waar volgens de owner van het guesthouse meer en meer en steeds grotere cruiseschepen aanmeren, om de passagiers te droppen voor een middagje t-shirts kopen en snel wat karakteristieke houten huisje te kieken. Om vervolgens er weer vlug tussenuit te piepen. De Duvalstreet, de bekendste straat van Key West, wordt ‘s avonds overgoten door de nachtclubs en restaurantjes waar ze je naar binnen staan te trekken. Wel leuk detail is dat ze ons toch verwarren met echte heteromannen. Bij elke club werd er naar ons geroepen dat er naked lady’s binnen waren. Key West, was leuk, maar denk niet dat we hier nog terug zullen komen.

De kamer die ik van tevoren al had geboekt, was echt helemaal super. Een suite, 2 slaapkamers met huge bedden. Sfeervol ingericht, compleet met veranda en schommelbank. Daar lag het dus niet aan.

Na de 2 dagen, wilden we onze laatste dagen spenderen in Miami. Ik zeg “wilde”. Dickie had een mooi hotel gezien op Bookings.com. Dus wij vanaf De Keys richting Miami. Wat best een flinke ruk om te rijden is. Met Miami in zicht, leek het allemaal zo leuk te worden. De skyline ervan ziet er in ieder geval super uit.

Maar eenmaal aangekomen bij het hotel, vlakbij de beroemde art deco strip zakte onze mondhoekjes steeds verder naar beneden. Op de oprit was geen plek meer voor ook maar 1 auto, zoveel mensen wilde op hetzelfde moment inchecken. Er is namelijk dit weekend ook nog Carnival in het stadion van Miami. De valet-parking was vol, en moesten de auto neerzetten 5 blokken verderop op een betaalde public parking. Dickie en ik zouden dit varkentje wel even wassen, terwijl Den en Jas de koffers naar de kamer zouden brengen. We hadden met z’n 4en los van elkaar al zo’n onbestendig gevoel.

Onderweg teruglopend naar het hotel over een smalle smerige boulevard, wat echt geen reet voorstelde, zei ik tegen Dickie, wijzend op een spuuglelijk gebouw: Volgens mij zitten we in dat pand, daar op de 1 etage tegen een blinde muur aan te kijken. Het enige wat niet klopte was de 1e etage. We moesten door een donkere gang (plafond op instorten staand) richting de lift, waarvan er al 1 defect was naar de 6e etage. Aangekomen in de kamer lag Jasper met een sip gezicht op bed.

Wijzend op een sticker op de muur. – Moet je dat eens lezen! – Zei ie. Er stond in een vrije vertaling geschreven dat de schoonmaaksters een natte lap door de kamer hadden gehaald, maar verder ook niet. En dat de wijze van schoonmaken niet voldeed aan een bepaalde Amerikaanse standaard. Het kluisje wat er stond kon je gewoon meenemen. We wilde er er eigenlijk mee naar de receptie gaan om te vragen hoe het ding werkte. De moed zakte ons in de schoenen. Moesten we dan zo’n leuke vakantie zo kloterig af gaan sluiten?

Dick en Jas zijn op de receptionist afgestapt, die ons een “betere”kamer wilde aanbieden tegen een meerprijs. 11e etage met zeezicht en zocht op de troosteloze boulevard. Hier hadden we ook al geen goed gevoel bij. De kamer was precies hetzelfde. Maar dan met een balkon waar als je buiten was en de deur zou dichtvallen nooit meer binnen zou kunnen komen…….HELLLUP….we wilden echt weg hier.

Was het dus een idee om het guesthouse in Frt. Lauderdale te benaderen? OOW yess, Ik zeg DOEN! Inmiddels 3 minuten voor half 6 en de balie bemand tot half 6 moesten we snel gaan handelen. Dennis snel het nummer opzoekend op z’n aaifoonie en Dick en Jas, de hele boel cancelend in dat bagger hotel. Thank god, ze hadden nog 2 kamers beschikbaar.

De carwatcher keek wel erg verbaasd toen we een half uur later weer met onze koffers weer voor de deur stonden. En nog verbaasder was hij, dat we vertelde dat het een smerig vies hotel was. Ik denk dat ie niet echt veel heeft meegemaakt. http://deauvillebeachresort.com/ is het adres. Beste mensen, ga je naar Miami dan is dit aan absolute NO-GO. Met gierende banden zijn we van de oprit afgereden. TOT NOOIT MEER ZIENS. We hebben Miami in een vogelvlucht gezien. En daar zal het ook bij blijven.

LLFL ….. oftewel, Lang Leve Fort Lauderdale. Dat we hier nog wel een keer naar toe wilden was wel duidelijk, maar dat we deze stad zo snel terug zouden zien, hadden we nooit verwacht. Het doet ons best wel aan Kaapstad denken. Leuke mensen, vrij, relax. Helemaal goed. En Miaminooitniemeer.

Groetjes,

Ron en Dennis